New Zealand on the road

Franz jozef glacier, langs de westkust

langs de baan

Nelson lakes national park

Op weg naar Golden Bay

de Noord-kustlijn van het zuid eiland

Blues in wellington

Rock and roll in wellington

De zee gespot vanuit de coromandel, ten oosten
van Auckland

gegroet,

nu de reiswegen van mezelf, joachim en gregory na maanden uiteindelijk zijn samengelopen, hebben we uit praktische en financiele overwegingen, zoals sommigen onder jullie reeds weten, ons zelf genesteld in een duitse campervan, waarbij we met niet aflatende moed, met bob dylan die ons gezelschap houd, door het new zealandse land scheuren. Na een korte periode vertoeft te hebben op het Noord-Eiland, waar de wegen ons leidden naar coromandel peninsula, Tauranga, Taupo en Wellington, zijn we de ferry opgesprongen om de woestenij van het zuid-eiland te ontdekken. Momenteel gaan we nu gestaag de west-kust af, na reeds het Abel Tasman national park, golden Bay, nelson en nelson lakes national park bezocht te hebben. Voor de rest is het nog steeds de vertrouwde gang van zaken: toeristen door het landschap, goed slapen en eten, en van tijd tot tijd een onbekende pub binnen, om onszelf te bezondigen aan de lokale bieren en zeveren tegen de locals, maar vooral in de eerste plaats ons ogen blijven uitkijken op de verblindende schoonheid van het landschap. Alles loopt dus nog goed hoewel het hier iets frisser aan het worden is, terwijl ik heb vernomen dat in belgie de zon al wel eens durft branden.

Naar goede gewoonte, ter jullie verblijding, enkele kiekjes

en wie dit ook leest hou jullie goed en tot de volgende

groeten

Benne

en de 2 reismakkers joachim en gregory

new zealand

Hallo iedereen,

tis eventjes geleden maar hier ben ik dan weer. zoals de meesten weten bevind ik mij sinds 10 maart op new zeelandse bodem. na mijn verjaardag te hebben gevierd in auckland met 7 chileense schoonheden ben ik naar napier gelift om mijn steentje bij te dragen in de appelteelt, na een lange lifttocht met mensen die mij probeerden te overtuigen van gods wegen en de onzin van het darwinisme, ben ik in napier beginnen werken bij johnny appleseed. dit werk heb ik zo'n 4 dagen volgehouden, wegens de ongelooflijk lage lonen. Aangezien ik niet de beste appelplukker ben ben ik er in geslaagd om op mijn eerste dag slechts 1 bin de vullen, ter waarde van 35 dollar; deel dat door 2, en doe daar 22% tax af en je bekomt mijn loon voor 8 uur werk. volgend plan was om af te zakken naar tauranga, na een rustig uitrustweekend in gisborne. na een lange wandeltocht word ik opgepikt door een oud koppel dat mij ergens afzet in the middle of nowhere, met slecht om de 15 minuten een passerende auto. De wet van murphy begon zijn werk te doen, na eerst besproeit te worden met chemicalien door een passerend vliegtuig, wordt ik omsingeld door 6 politiecombi's, vergezeld met drugshonden. Uit het niets verschijnt er een helikopter die zich slechts 10 meter komt parkeren, gedekt onder het stof van zijn landing, probeer ik moedig voort te liften. nu, als er een ding moeilijker is, dan is het proberen een lift te krijgen van mensen als er langs de andere kant van de weg zich een schouwspektakel voordoet met politiewagens en landende helikopters. hoe het ook zij na een uur en een half wachten krijg ik het domme idee om te beginnen wandelen, 150 km door een bergachtig landschap, met veel te veel bagage en een halve fles water. na enkele kilometers gestapt te hebben komt het geluk uit hemel gevallen als ik word opgepikt door een formidabele kiwi schoonheid, (1 van de grote voordelen in new zealand is dat je 50% van de keer word opgepikt door vrouwen, slecht kan dit niet zijn) die me helemaal naar naar Tauranga zal voeren, na een lange tocht door het mooie landschap, een frisse duik op een verlaten strand, en enkele biertjes later, ben ik die dag nog in Tauranga geraakt. Na de rust en het gefeest in tauranga ben ik verder gelift naar auckland, waar ik mij nu op dit moment bevind, wachtend op gregory en joachim die weldra zullen landen in auckland. dat was het dus tot zover, hou jullie goed en tot de volgende

groeten
benne