vietnam, vietnam

Touristen arbeid in hanoi

Kletsende vrouwen in hanoi

veel voorkomend symbool wat staat voor

eeuwig leven

man op wat moet zijn; zijn fiets

zonsopgang Nha Trang

miserie

gegroet iedereen,

ja, ja, de zomer moet zowaar over het europese continent zijn neergestreken, en dat is voelbaar hier in vietnam, nu het land sinds enige tijd overspoelt word door koppeltjes en gezinnen die komen genieten van een welverdiende vakantie. het is hen gegund.

kort voor mijn vertrek vanuit Nha Trang, ben ik door Dong de mototfiets opgeduwd, omdat het blijkbaar een noodzakelijkheid was voor haar dat ik haar familie ontmoette. Voor ik het goed em wel besefte bevond ik mij op het strand met haar moeder, nonkels, tantes, neefjes en nichtjes, zippend aan een saigon biertje. het had iets hallucinant maar ik wist dat het tijd was om te vertrekken.

Richting Hoi an heb ik een belgisch koppel leren kennen, die 3 weken het vietnamese land onveilig komt maken. Na een verschrikkelijk busrit en geen slaap zijn we samen het dorpje gaan verkennen. Tot nu toe een van de gezelligste en mooiste dorpjes die ik op mijn trip ben tegengekomen. De volgende dag hebben we een bromfiets gehuurd voor een 50km lange rit door de vietnamese vlakten, om My Son te bezoeken. Daterend uit de 7de eeuw is dit vervallen bouwwerk een van de belangrijkste bezienswaardigheden uit de regio en tevens UNESCO erfgoed. Nu zo'n vervallen bouwwerk heeft zeker zijn charme maar na Angkor moeten ze wel heel hard hun best doen. Ik treurde alvast niet, de trip op zich was zeker al de moeite.

Na afscheid te hebben genomen van mijn belgisch gezelschap heb ik nog een dagje vertoeft in Nha Trang. zeverend tegen het lokale personeel en ravottend met de kinderen, ben ik iets wijzer geworden wat betreft het sexleven van de gemiddelde vietnamese man. Bij traditionele vietnamezen is sex voor het huwelijk uit den boze. Aangezien een man voor het overgrote deel uit water bestaat en voor de rest uit hormonen viert hij zijn lusten bot bij de meisjes van plezier. Hier noemen ze dat niet 'd'hoeren' maar gebruiken ze het eufemisme 'de masseuse'. Op de vraag of je na het huwelijk deze praktijk verder zet. Gaf de man mij volgend antwoord. "My friend, today you like drinking sprite, tomorrow you like drinking beer!". het leven kan soms simpel zijn.

Na al deze interessante feiten was het weer tijd mijn tocht verder te zetten. Hue leek mij een logische stap. Hue is, met zijn vele pagodas, tombes en tempels het grootste religieus centrum van vietnam. Guesthouses en touroperators bieden dan ook talloze tours aan om deze bouwerken te bezoeken. Normaal ben ik niet echt tuk op dergelijke tours maar voor een keer wou ik mijn kans wagen. De volgende dag na mijn aankomst zijn we met een kleine groep de stad rondgereden, stoppend aan elk interresant bouwwerk. Om eerlijk te zijn had ik er niet zoveel aan. hoewel er toch wel 2 lichtpunten waren. Ten eerste was er het boedistisch bidmoment in een van de tempels. Boedisten spenderen hun gehele leven binnen een tempeldomein, vanaf het moment ze als kleine weesjongen het tempeldomein betreden. daar leiden ze een sober bestaan, bestaande uit bidden, meditatie en kung-fu. heel boeiend om te zien maar als er 1 ding is dat boedisten niet hebben dan is het wel een gevoel voor ritme, maar dat is hen vergeven. tweede interssant gegeven was het bezoek aan de thien mu pagoda. Niet zozeer voor zijn architectuur maar voor het feit dat dit de plaats is waar de boedist Thich Quang Duc in opgroeide. De man reed in 1963 met zijn auto naar siagon en stak er zichzelf in brand in het oog van de internationale pers. Dit om te protesteren tegen het onderdrukkend regime van president Ngo Dinh Diem (anti-communist en anti-buddhist). Zijn auto staat als eerbetoon uitgestald in Thien Mu.

Voor de rest heb ik in Hue veel gerust wegens een zware ontsteking op mijn

oog, nadat een vlieg drie dagen in mijn oog vertoefde en er niets beter op vond mijn oog te infecteren met toxische stoffen. Als dat nog niet genoeg is had ik ongelooflijke pijnsteken in mijn slokdarm. Ja, het leven kan soms hard zijn. De rust heeft me alvast goed gedaan en na Hue heb ik de bus genomen richting Hanoi, de hoofdstad van vietnam. Morgen neem ik de trein naar Halong Bay, in het oosten van Vietnam, om dan de trein te nemen naar sapa. Omgeven door bergvolkeren zal ik een 2daagse trektocht ondernemen, door wat moet zijn, een ongelooflijk mooi berglandschap.

voor ik het vergeet, wat betreft die mail inzake die quizvraag. Filou en pilli, het verbaasd me niets, maar jullie hadden het antwoord volledig correct.

Als laatste heb ik uit pure noodzakelijkheid, ja zelfs reizen kent soms zijn noodzakelijkheden, mezelf een nieuwe digitale camera aangeschaft, zodat jullie weer ten volle kunnen genieten van woord en beeld.

Bye

benne

same same, but different

hallo,

na veel zwoegen ben ik uiteindelijk op vietnamese bodem beland, weliswaar heb ik deze tocht met mezelfe moeten afleggen. michael is de bus opgesprongen richting thailand en de jo is blijven plakken in phnom penh, alhoewel hij zich nu ook al in vietnam zou moeten bevinden. conclusie is dat het weer zoals in de oude tijd was: mezelf en mijn overpakte rugzak. Enkele dagen geleden ben ik in ho chi ming aangekomen, beter bekend misschien als siagon. de contradictie met cambodja is voelbaar, alleen al om het feit dat vietnam minder contradictorisch is. het voelt aan alsof je in een meer beschaafde wereld arriveert, naar aziatische maatstaven weliswaar, en dat is vooreerst al voelbaar in de veel hogere prijzen. In Saigon heb ik mij ten bedde gelegd bij een vietnamese familie, die me volpropte met massa's fruit waarvan ik niet eens weet of het wel fruit was.
onder het motto 'wees een toerist' ben ik de volgende dag een cyclo opgesprongen (dat is een fiets met een zitmand vanvoor, denkbaar afkomstig van het schroot) om de stad te verkennen. Na een bezoek aan het oorlogsmuseum, die ik bijna kokhalsend heb moeten verlaten, heb ik toeristgewijs de stad rondgereden op zoek naar souveniers. Op het einde van de dag ben ik dus een smak geld verloren en ben ik heel wat wijzer geworden wat betreft de bonanzakunst en hun licht erotische vormgeving. Voor de rest heb ik hier veel gerust en vietnamees geleerd.
tijdens mijn verblijf in saigon ben ik halstarig achervolgt geweest door een vietnamees boekenmeisje die me te pas en te onpas kwam storen tijdens het eten. zonder het te beseffen ben ik naar het schijnt haar nieuw vriendje. Ik heb moeten beloven dat ik zeker terugkom en dat ik een resem boeken van haar zal kopen, anders zou het kunnen dat mijn keel word overgesneden. (ja, de liefde kan mooi zijn) Ik was dus genoodzaakt saigon te verlaten en de bus te pakken naar eerder veiligere oorden. Nha Trang leek mij een goede optie, gelegen in centraal vietnam, de uitstekende keuze voor een zon, strand, zee vakantie, of zoiets.
Eens aangekomen was ik van plan rustig te stad te verkennen wanneer ik zowaar een bar word ingesleurd door vietnamese dames. Uit pure noodzak zit ik hier al drie dagen vast en mag ik af en toe de stad intrekken, weliswaar onder begeleiding, om iets te bezichtigen. maar ik treur niet, want hoewel 'familie' misschien een eerder rekbaar begrip is in vietnam, heb ik er 4 schatten van zusters bij.
Maar aan alle mooie dingen komt een eind en vanavond neem ik de bus naar hoi han voor god weet wat.

als laatste wil ik me verontschuldigen voor het gebrek aan foto's, mijn camera is namelijk gestolen in Phnom penh, de schuldigen: vander plaetsen uit deinze, nen fransman met een bizar lachje en a dirty girl(ja,ja mich...). maar niet getreurd mijn analoge camera heb ik nog steeds in de hand en dus blijf ik moedig mijn reis verderzetten.
het ga jullie goed
Tam biet
Benne

Hallo iedereen,

Het is ons wel een weekje geweest. Na Phnom penh zijn we met de nest van de nirvana bar richting kust gereden. In het rustige Sihanoukville hebben we ons op het strand genesteld voor een ''rustig'' weekend. Helaas waren de weergoden ons niet goed gezind en zat er weinig op dan heerlijk rusten in de hangmat of ons onder te dompelen in de sferen van de lokale bar. De plannen om ons te nestelen op een verlaten eiland vielen letterlijk in het water.

Het oorspronkelijk plan was dat we ons nu al enkele dagen op vietnamese bodem zouden moeten bevinden. Dit plan is nu nog altijd niet uitgevoerd en sinds 2 dagen zitten we weer in Phnom Penh. Om Phnom penh eens op een andere andere manier te ervaren hebben we de tuk tuk genomen richting een organisatie die zich inzet voor kinderen die op de lokale vuilnisbelt leven. Met de lokale gids van ''une sourrire pour un enfant'' hebben een hele rondleiding gekregen binnen de organisatie die de nadruk legt op onderwijs in alle stadia, beroepsopleiding en huisvesting voor talloze straatkinderen. Om enig vat te krijgen op dereglijke situaties zijn we de brommer opgesprongen voor een bezoek aan de vuilnisbelt. een leuke ervaring valt dit niet echt te noemen maar het is op zijn minst confronterend.

voor de rest is er niet veel nieuws te vertellen en gaan de dingen zoals ze moeten gaan. Michael zijn afscheid komt dichterbij en gestaag gaan jo en ik proberen in vietnam te geraken. tot zover het lokale nieuws vanuit cambodja, tot de volgende.

groeten

ben, jo en mich